Wellington en Lower Hutt

Vanmorgen boodschappen gedaan in Wellington en het plaatsje Lower Hutt, waar Loek woont. Het ging voornamelijk over droogvoer voor onderweg tijdens de tracks. Veel producten gekocht, waar je alleen eet water bij hoef te doen om vervolgens een complete maaltijd te nuttigen varierend van Nassi Goreng tot Beef Bourguignon. Op alle tracks is er voldoende water voorhanden en bijna al het water is goed drinkbaar. Dus even koken op het brandertje, bij het droogvoer gieten en klaar is Jan. Zelfs yogurt bestaat hier als droogvoer.

Iets over de huizen en steden hier. Nieuw Zeeland is pas sinds ongeveer 150 jaar bewoond door immigranten en vanaf die periode is men huizen gaan bouwen. Bijna alle huizen zijn helemaal uit hout opgetrokken en de bouwstijl lijkt veel op de bekende houten Zweedse huizen.

Hout is hier volop voorhanden en maar liefst 85% is natuurgebied, waarvan het merendeel beschermd en beheerd wordt door het ministerie van behoud (Department of Conservation, DOC). Het beheer is perfect geregeld en via Internet zijn alle gebieden beschreven, maar kun je ook alle hutten en campings reserveren. In de natuurgebieden vinden geen commerciele activiteiten plaats, dus voor langere tochten moet je zelf eten meenemen en een gasbrandertje om een en ander op te warmen.

Het huis van Loek staat in een soort villawijk en stamt uit 1929 en is op de schoorsteen na geheel uit hout opgetrokken. Voor verwarming is er alleen een gaskachel in de huiskamer en die zorgt in de winter voor voldoende warmgevoel in de woning. In de winter is het hier slechts zelden onder de 0 graden en dat is ook aan de bomen en planten te zien. Veel palmen en bomen die wij in Nederland niet kennen. De bomen en al het groen worden hier keurig onderhouden en op straat lijkt het alsof je in een park wandelt.

Hierbij een foto van Loeks huis en een foto van ons beiden boven de stad Wellington met uitzicht over de haven. Loek heeft dit huis al 30 jaar, zelf doet hij met Betty het onderhoud en inmiddels is de waarde het 20 voudige van de aankoopprijs.

Ik heb ook vandaag een NZ-telefoonnummer waarop ik bereikbaar ben, heel praktisch om natuurlijk met Loek te kunnen communiceren. Het nummer is: 0210788536.

Verder kost alles hier ongeveer hetzelfde als in Nederland, maar de dollar kost de helft van de prijs van de Euro, dus alles is half zo duur als in Nederland en het salaris is ook half zoveel.

Morgen ga ik wat foto's maken van de mooie bomen hier en woensdagmorgen steek ik om 8.00 uur met de boot over.

Verder nog even de excuses aan de mensen, die voor mijn vertrek een mailtje gestuurd hebben om een goede reis te wensen; adsl zakelijk werkte donderdagavond en vrijdagmorgen niet vanwege een landelijke storing en ik probeer ze nu hier binnen te halen.

groetjes van Jan

Ik ben gearriveerd...

Na ongelofelijk veel procedures doorlopen te hebben in China en Nieuw-Zeeland ben ik vanmorgen op de geplande tijd aangekomen.

Mijn bagage en ikzelf zaten zo vol met moeilijke spullen, dat ik het wereldrecord piepjes af laten gaan zeker gebroken heb. Verder ben ik mijn aanstekers kwijtgeraakt, is mijn tent ontsmet en zijn mijn schoenen biologisch ontsmet alvorens ik er de modderige Nieuw-Zeelandse bodem mee mocht betreden. China spant de kroon, ik heb me 4 keer kleding en schoenen moeten uitdoen om te laten zien, dat ik het allemaal goed meende.

Vanavond heerlijk lamsbout gegeten met Loek, Betty, Lindsay en Ardrian.

Verder heb ik genoten van het prachtige plaatsje Lower-hutt en van alle faciliteiten, die er beschikbaar zijn.

Morgen ga ik verder vertellen want na 36 uur reizen zonder slaap vallen nu mijn ogen dicht.

tot morgen.

Foto's: maaltijd et de familie en maaltijd alleen. En een eerste blik op Wellington.

Het is inmiddels donderdagmorgen heel vroeg. Zojuist is de laatste schilderles beeindigd en we hebben samen even een drankje gedronken en een hapje gegeten alvorens afscheid te nemen voor ruim 7 weken. Beneden draait de wasmachine en ik zit nog even tv te kijken als ik tot deze overdenking kom. De tv vertoont een film over mensen met een beperking, die 900 km afleggen over het Himalaya gebergte. Mooie beelden, maar vooral de moed en doorzettingsvermogens van deze mensen brengen je aan het denken. Het doet me denken aan de tochten, die ik van plan ben te gaan maken. Zonder handicap en minder zwaar, maar juist dat doet bij mij het respect voor deze mensen toenemen. Ik zal ook komende weken beslist af en toe moeten afzien, maar dat is niets vergeleken bij wat deze mensen moeten presteren. Ik ben gezond, ik ga vrijwillig en ik weet zeker dat het onvergetelijk zal zijn. Mijn enige handicap is het verdriet, dat ik af en toe heb vanwege het alleen zijn en het gemis van mijn naasten. Maar ik kies daar zelf voor, dus niet klagen. Verder vind ik het heel fijn om een kijkje te mogen nemen in het leven van Loek strik en zijn gezin. In 1971 is hij geëmigreerd, nadat we vanaf ons 4e jaar samen opgegroeid zijn. We waren toen allebei 24 jaar oud. Ik net getrouwd en Loek nog alleen. Ik heb toen nooit beseft, dat ik hem de rest van mijn leven zou blijven missen. Samen opgegroeid en lief en leed gedeeld, elkaar een beetje opgevoed en daarna moet je het ineens alleen doen.
Nu mag ik iets van zijn leven gaan meemaken en regelmatig praten we over ons gezamenlijk plan om onze ervaringen aan elkaar te toetsen en dit vast te leggen. Tegenvoeters zijn we geworden, terwijl we als buurjongetjes begonnen zijn.
Ik laat op de foto's een beeld zien van mijn leefruimte met foto's van kinderen, vrienden etc. en kleine souveniertjes; zo kijk ik ze iedere avond aan als ik in mijn luie stoel even tv zit te kijken. Ze vertegenwoordigen de symptomen van mijn leven; achter ieder prentje zit een verhaal met leuke ervaringen maar ook verdriet. Op de andere foto staat de bagage die ik morgen meeneem naar de andere kant van de wereld en die me moet helpen om de komende 7 weken door te komen en te genieten en vooral ook heel veel te denken. Ik verheug me en ben echt blij, dat ik de mogelijkheid heb dit soort reizen te maken. Ik groet op voorhand alle lezers en dank hen voor hun aandacht. Mijn gedachten zullen regelmatig bij jullie zijn. Laten we er samen iets moois van maken.

Het wordt spannend

Volgende week ben ik al in Nieuw-Zeeland en zit ik bij Loek Strik de details door te praten van de reis of gewoon gezellig te kletsen over ons gezamenlijk verleden. Vanaf ons 4e jaar zijn we buurjongetjes geweest totdat Loek in 1971 emigreerde naar Nieuw-Zeeland. In die 20 jaar zijn we opgegroeid en hebben alles meegemaakt wat een kind maar kan wensen. Lief en leed gedeeld, maar gelukkig vooral met heel veel plezier.
Maandagmorgen 30 november nog wat boodschappen doen en dan steek ik om 14.00 uur met de boot over naar het zuidereiland. Ik reis dan per auto van Picton langs de Abel Tasman baai naar het startpunt van mijn eerste voettocht: De Abel Tasman track. Deze track is ongeveer 50 km, die ik in 4 dagen hoop af te leggen met drie overnachtingen op campsites. De campsites kon ik on-line al reserveren en Loek heeft de oversteek van de boot al voor me gereserveerd. Het is een tocht langs de baai met veel mooie uitzichten en twee keer moet ik bij laag water een rivier oversteken en dat betekent tot mijn middel met rugzak lekker plonsen.
Aan het einde kan ik met een watertaxi de terugreis naar de auto maken. Ik verheug me enorm op deze tocht, maar besef dat hij erg zwaar is en vooral vanwege mijn rugzak. Gisteren heb ik die gewogen en hij is al 14 kilo, terwijl het eten er nog niet inzit. Dus deze week nog maar bedenken wat eruit kan, want 12 kilo is echt mijn maximum. Op de campsites is geen eten en drinken te koop, dus moet ik alles meenemen, niet alleen mijn tent en slaapzak, maar ook mijn pannetjes, brander, etc. en natuurlijk een regenpak, want het regent er erg veel.
Je kunt de trackbeschrijving vinden op de prachtige website van het department of Conservation van de nz-overheid.
http://www.doc.govt.nz/parks-and-recreation/tracks-and-walks/great-walks/
Alles is echt goed gedocumenteerd.
Misschien schrijf ik komende week nog wat en anders tot volgende week.
Groetjes, Jan