Een gezond Nieuwjaar

Een Gelukkig Nieuwjaar…

De viering was wat anders dan gebruikelijk, op het oment suprême (12 uur s’nachts), lag ik heerlijk te slapen in mijn tent, toen ik wakker werd van geroezemoes…..dat was het dan, het nieuwe jaar was begonnen. Daarna proberen door te slapen, maar het was zo koud, dat ik halverwege de nacht eruit moest om me in de kleren te hijsen, omdat doorslapen anders niet mogelijk was. Om kwart over elf kreeg ik nog een telefoontje van Marianne en Jan Voets, die oliebollen stonden te bakken, ze herinnerden me even aan de komende gebeurtenis. Het bleef rustig op de camping en vanmorgen om 7 uur stond ik onder de douche om tegen half negen de tocht aan te vangen naar de twee meren tussen de vulkanen. Het was werkelijk uitgelezen weer voor deze tocht, de zon scheen, er waren geen wolken en slechts weinig wind en dat is de hele dag zo gebleven. De toch was langer dan ik dacht, mooier dan ik hoopte en eigenlijk zwaarder dan ik aankon. Dat laatste merkte ik natuurlijk pas aan het einde; ik was pas over 4 uur terug op de camping, moe maar tevreden en veel mooie foto’s. Gelukkig een paar andere wandelaars ontmoet, waardoor ikzelf ook op een van de foto’s kwam te staan. Ik ga niet meer herhalen hoe mooi alles wat; de foto’s proberen het weer te geven, maar de werkelijkheid is onvergetelijk en dat is deze hele dag geworden. Een nieuwjaarsdag om nooit meer te vergeten. Onderweg ook nog terloops een waterval ontmoet en daar even pauze gehouden, gewoon even naar het neerstortende water kijken. Morgen ga ik een stukje rijden richting de kust, precies weet ik het nog niet, maar ik moet ook eerst aan geld en benzine zien te komen, ook dat is niet altijd makkelijk. Verder wens ik iedereen een gezond Nieuwjaar. Groetjes Jan uit Whakapapa village.

Oudjaar...Nieuwjaar

Oudejaarsdag……nieuwjaar!

Na veel geweifel gisteren ben ik vanmorgen toch maar naar het Tongariro Nationaal park gereden, wat rond een tweetal grote vulkanen ligt. En daar heb ik geen spijt van. Op afstand zag ik de twee vulkanen al liggen, één met besneeuwde toppen en de ander nog wat rokend uit een van de kraters. Ik zit op een camping van Staatsbosbeheer halverwege de helling tussen de twee vulkanen. Lekker warm als ze uitbarsten. Het is een heel klein dorpje, wat eigenlijk van de wintersport moet leven, hooguit 50 inwoners. Whakapapa Village op ongeveer 1100 meter hoogte. Er is één restaurant en daar ga ik vanavond uitgebreid eten vanwege het oudejaar. Ik tracteer mezelf op een diner van minstens $30 en heb mijn tafeltje al gereserveerd in het hoogst gelegen restaurant van NZ. Overigens begint hier het nieuwjaar als jullie smiddags om 12 uur nog oliebollen staan te bakken. Ik zal het in mijn tent vieren met een glaasje wijn en op jullie allemaal proosten.
Morgenochtend vroeg ga ik een track wandelen tussen de twee vulkanen door op ongeveer 1350 meter hoogte. Daar liggen ook twee meren, die ik hoop te bereiken. De weersverwachting is gunstig en de kans dat de vulkanen uitbarsten is één op twee (maar ze zijn wel met z’n tweeën)! Het is een tocht van 17 km, maar als het te warm wordt onder mijn voeten kan ik gewoon eerder teruggaan. Het is lekker dat de dagen lang zijn en qua tijd zou ik het op mijn knieën moeten kunnen. Als jullie dus het nieuwe jaar ingaan hoop ik bij die meren te staan….even aan elkaar denken, alleen neem ik daar geen borrel op jullie gezondheid. Doe ik wel als ik weer beneden ben! Morgenavond hoop ik jullie wel de foto’s te laten zien. Hier alvast een voorproefje van de vulkanen en het riviertje bij de camping met de vulkaan op de achtergrond.
Iedereen alvast een prettige jaarwisseling en een gezond 2010 vanuit Whakapapa op 1100 meter hoogte.

Van alles wat...

Vanmorgen eerst een bush-walk gemaakt langs een verlaten meer. Er zijn hier heel veel meren als gevolg van de vulkanische activiteiten en een groot aantal paden brengen je op de mooiste plekjes. Ondanks de enorme toeristische drukte kom je op die paden werkelijk niemand tegen. Ik heb ongeveer 10 km gelopen in 3 uur tijd (ik kijk meer dan ik loop) en ben dus niemand tegen gekomen. Je hebt af en toe het idee, dat je in een oerwoud loopt. Voor ons vreemde bomen en planten, veel vocht en mooie beelden vooral als je af en toe tussen de bomen het diepblauwe meer ziet liggen of afdaalt naar een goudgeel strandje. Daarna kwam ik terecht in een thermisch Maori dorpje. De maori’s zijn de oorspronkelijke bewoners van hier en hebben zich dikwijls gevestigd aan de kusten en op plaatsen waar thermische activiteiten zijn vanwege het warme water (gratis) en alle andere denkbare voordelen. De stank van rotte eieren namen ze maar voor lief. Overigens als je hier over de wegen rijdt ruik je regelmatig de rotte eieren en dan weet je dat er vulkanische bronnen zijn. De meeste bronnen zijn omgebouwd tot toeristische badhuizen, waar je in de modder kan zitten, naar rotte eieren gaat ruiken en dan geen last meer hebt van allerlei kwalen. Verder werden er in het dorpje wat voorstellingen gegeven, waardoor je deze mensen moet leren kennen en daar heb ik wat foto’s van gemaakt. Verder zie je op een van de foto’s een vulkaan, die ruim 100 jaar geleden tot uitbarsting is gekomen en daarmee een aantal meren gemaakt heeft en ook nog 153 slachtoffers. De krater heeft toen 4 jaar lang staan spuiten en er is nog een dorpje te bezichtigen waarvan de huizen half onder de rond liggen vanwege de vulkanische regens.
Al met al een drukke dag. Morgen zak ik ongeveer 100 km naar het zuiden naar een ander vulkanisch gebied en hoop daar naar een krater te kunnen wandelen. Of ik dan verbinding heb weet ik nog niet, anders nu alvast een prettige jaarwisseling.

Tussen de vulkanen

Tussen de vulkanen.

Het is eigenlijk niet te beschrijven wat het betekent om op vulkanische grond te wandelen. Het stinkt naar zwavel (rotte eieren), het is warm onder je voeten en overal hoor je water, modder en lucht borrelen en zie je dampen opstijgen. Hier op het noordereiland ligt een strook van 30 bij 250 km, waar drie vulkanen in liggen en waar hele stukken grond warm zijn, bruisen en stinken. Het is een sensatie daar te wandelen en soms zelfs een angstig idee. Er zijn in deze strook veel aardbevingen, maar er wonen weinig mensen, dus zelden slachtoffers. De kleuren van de bodem variëren van gifgroen tot diep rood en ook de waterplassen en stroompjes. Een dankbaar object voor het fototoestel en vanmorgen heb ik hier in de buurt van Rotorua al ongeveer 300 foto’s geschoten. Er zijn hier tientallen wandeltochten te maken, dus ik blijf hier een paar dagen op de camping. Bij deze een paar foto’s, maar helaas de stank en de temperatuur kan ik niet overbrengen. Soms zie je midden op een stuk vulkanische bodem een nest met meeuwen, die daar rustig in alle stank en warmte zitten te broeden een vreemd idee, want zelf is de stank echt storend en ben je blij als er even wat wind waait die voor verfrissing zorgt. Groetjes aan iedereen en alvast een prettige jaarwisseling.

Bungee jumpen

Je moet het maar leuk vinden…bungee jumpen.

Oftewel aan een stuk elastiek naar beneden vallen en net boven het water blijven hangen. Vandaag heb ik dat in levende lijve gezien en het is niet mijn hobby. Ik ben nu in Taupo, nadat ik vanmorgen genoten heb van de art-deco huizen in het plaatsje Napier. Dat plaatsje aan de oostkust van het noordereiland is volledig door een aardbeving verwoest in het jaar 1931. Aardbevingen komen hier heel veel voor, maar doordat er zo weinig mensen wonen en de meeste huizen niet meer dan een verdieping hebben en van hout zijn, vallen er haast nooit slachtoffers. Napier werd vervolgens in de jaren 1932 en verder weer opnieuw opgebouwd in art-deco stijl en dat ziet er tot de dag van vandaag heel fraai uit. Werkelijk de moeite om er een paar uur doorheen te wandelen en dat heb ik dus vanmorgen gedaan. Daarna ben ik op weg gegaan naar de vulkanen, waar ik morgen van hoop te gaan genieten. Onderweg kwam ik in Taupo, waar ik nu op de camping sta, een Bungeejump plaats tegen, waar de jeugd zich tegen betaling van een behoorlijk bedrag in de afgrond kan laten storten. Niet mijn hobby, maar hier is dat erg populair dank zij de vele riviertjes en afgronden. Dus ook daar maar een paar foto’s van. Morgen vroeg hoop ik bij de eerste vulkanen aan te komen en daar vooral heel veel foto’s te maken van de natuur in veel ongebruikelijke kleuren. Tot morgen.

Kerstmis in Nieuw Zeeland

Het is echt even wennen, kerstmis midden in de zomer, bijna de langste dag en volop zonneschijn. Het feest ziet er dan ook echt heel anders uit. Vanmorgen om 9 uur begonnen we met het uitpakken van de cadeautjes onder de kerstboom, dat is niet veel anders dan bij ons en natuurlijk heel gezellig met veel verrassingen. Daarna begint een gezellige barbecue in de tuin als ontbijt en dat is echt vreemd. Zit je op de eerste kerstdag buiten in de zon op het terras van worstjes, spek, tomaten, etc. te genieten tot ongeveer 12 uur. Wijntje erbij en de stemming komt vanzelf. Dan even bijkomen en opruimen. Omstreeks 3 uur in de middag komt er nog wat familie en bekenden bij, die uiteraard ook wat te eten meebrengen en dan gaat er een heerlijke ham in de oven voor het gezamenlijk diner. Fantastisch lekkere maaltijd en Betty en Loek hebben dat echt fantastisch verzorgd. Aansluitend storten wij ons dan op de toetjes. Dat laatste diner speelt zich ook deels in de tuin af en na afloop gaan we met z’n allen op de foto voor de jaarlijkse groepsfoto. Het diner zal niet zoveel afwijken van het gemiddelde diner in Nederland met de kerst, maar door het zonlicht en het feit, dat alles zich buiten afspeelt is toch de sfeer heel anders. We hebben een eerlijke dag gehad, als de bezoekers omstreeks 9 uur afscheid nemen. Morgen gaan wij bij Justi (broer van Loek en Thea) eten, nadat wij eerst een wandeling bij hen over het strand en in een natuurgebied gemaakt hebben. Een heerlijke kerst, maar echt heel anders voor je gevoel.

Morgen varen we over.....

Morgen varen we over…..

Morgenmiddag om half drie varen we over van het zuidereiland naar het noordereiland. Ik zeg “we” omdat Thea en Paul meevaren. Thea is het zusje van Loek (mijn vriend die hier in Nieuw Zeeland woont) en Paul is haar man. Zij zijn ook op vakantie en hebben eerst door Australië gereisd en gaan nu mee naar Loek om samen met de rest van de familie kerst te vieren in Lower Hutt bij Wellington. Ook hun broertje Just komt met zijn vrouw daarheen. Vroeger waren we in Den Haag buurkinderen van elkaar en we zijn dus gezamenlijk opgegroeid totdat Loek in 1971 vertrok naar NZ. Zijn broertje is een aantal jaren later ook daarheen verhuisd. Dus dat beloofd een reünie te worden met de kerst. Vandaag heb ik Thea en Paul ontmoet in Picton (de plaats waar vandaan morgen de boot vertrekt) en we hebben zojuist gezellig met elkaar gegeten. De foto van Thea en Paul is op het balkon van hun motel gemaakt en ik zit achter mijn toetje in het restaurant waar we zojuist gegeten hebben. Verder zie je de boten van de veerdienst op de foto; met de achterste boot varen wij morgen naar de overkant. Een tocht van ongeveer 90 km door fjorden en de Straat van Cook, die ongeveer 3 uur duurt. Het was gezellig om vanavond samen te kletsen over onze jeugd en de mensen van vroeger. Toen ik terug liep naar mijn camping liep ik langs een van de vele kleine kerkjes hier in Picton. In alle plaatsen hier in NZ kom je veel kleine kerkjes tegen van heel veel verschillende vormen van christelijk geloof. Vroeger namen alle immigranten hier hun eigen geloof mee en ieder begon zijn eigen kerkje. Inmiddels is de situatie wel veranderd en bieden de meeste kerkjes ruimte aan galeries, restaurants, jongerencentra, etc. Alle geloofjes hebben namelijk ontdekt, dat ze in dezelfde God geloven en dus met minder kerkjes af kunnen en dat samen geloven veel nuttiger, leuker en zinvoller is.
Onderweg naar de camping zag ik deze zinvolle spreuk op een van de overgebleven kerkjes, die ik jullie niet wil onthouden. Dachten we allemaal maar zo!
Groetjes, Jan

De vogeltjes van Nieuw-Zeeland...

De vogeltjes van Nieuw-Zeeland…

Nieuw Zeeland kent zo’n kleine 50 vogelsoorten, die nergens anders op de wereld voorkomen en dat is beslist uniek. De reden hiervan ligt bij het ontstaan van deze eilandengroep, heel lang geleden, en bij het feit, dat het dichtstbijzijnde vasteland ongeveer 3000 km hiervandaan ligt. Deze afstand legt niet ieder vogeltje zomaar even af. Natuurlijk hebben die originele vogels van vroeger zich volgens de leer van Darwin verder ontwikkeld, maar ze zijn beslist heel apart te noemen. Ook vogels die wij heel goed kennen, zien er hier dikwijls anders uit. Bijvoorbeeld de meeuw of de Jan van Gent, die hebben hier doorgaans andere kleuren dan bij ons. Dat geldt ook voor het steltlopertje. Ik weet onvoldoende van alle vogels af om al die verschillen te kunnen verklaren, maar het is heel leuk om al die andere modelletjes te zien, die wij niet kennen. Ik probeer ze ook te fotograferen, maar dat lukt niet altijd, omdat ik geen speciale vogellens heb. Met photoshop vergroot ik ze dan maar uit.
De meeuw en Jan van gent zijn wel herkenbaar. Dat zwarte vogeltje met lange rode snavel en rode pootjes heeft in mijn hersens nog een naam, maar dat zoek ik nog uit. Het gele vogeltje is een yellowhead en die zie je heel veel. Hij is erg tam en blijft rustig zitten als je in de buurt komt. Overigens zijn de meeste vogels heel tam. Die zwarte vogel in die rode tak is hier erg populair en heet TUI. Als je die hoort zingen is het net de beltoon van een mobieltje. Misschien heeft Loek een goed vogelboek, dan zal ik jullie de andere vogels met naam en toenaam laten zien.
Voorlopig beleef ik er erg veel plezier aan. Verder wens ik Dennis morgen alvast een heel fijne verjaardag. Tot ziens en de groetjes uit een nog steeds warm Nieuw-Zeeland.

Verse zalm….zo van je eigen haak!

Ik kan wel weer gaan vertellen hoe mooi de kusten, de vogels en alles in de natuur was, maar dat gaat toch vervelen, vooral als je er zelf zover vandaan zit. Maar het was weer mooi vandaag. Ik heb kleine tracks gedaan in het Abel Tasman reservaat van enkele kilometers en dat vulde toch de hele dag weer. De combinatie van een auto en een paar gezonde voeten is toch wel ideaal, vooral in zo’n uitgestrekt land. Plots zag ik dat ik op 2,5 km van de weg mijn eigen zalm kon gaan vissen in de rivier en aangezien ik een zalmliefhebber ben kon ik daar niet aan voorbijgaan. Het geheel leek op een uitspanning midden in het landschap van riviertjes en bossen bestaande uit een tweetal betonnen bakken met ieder 8000 zalmen, een visvijver met nog eens 3000 zalmen en een lekker restaurantje waar het heerlijk naar gerookte zalm rook en iedereen gezellig zat te smullen van de zelfgevangen zalm. Het werkte als volgt: je kon gratis een hengel en visgerei lenen; daarmee in de vijver gaan vissen en vervolgens je vangst laten roken, schoonmaken of gewoon in mootjes laten hakken om mee te nemen. Dolle pret. De gevangen vissen mocht je niet teruggooien, want niemand houdt van tweedehands vis. Een leuk tijdverdrijf en er waren bijvoorbeeld ook mensen, die 4 zalmen uit het water haalden om met de kerstdagen te nuttigen. In al mijn bescheidenheid ben ik niet gaan vissen, wel gekeken naar de anderen, en heb bij het restaurant gewoon een zalmmaaltijd besteld bestaande uit een heerlijke gerookte zalmmoot, wat knoflookbrood en wat koolsalade voor de prijs van $12,50. Ik had er werkelijk een heerlijke maaltijd aan en bij het bestellen bleek de eigenaar van het geheel een Hollander te zijn, die dit samen met zijn vrouw 5 jaar geleden begonnen was. Op Koninginnedag krijg je hier korting als je iets van oranje draagt, dus als iemand hier Koninginnedag wil vieren, vergeet dan je oranje sokken niet!
Verder zat het technisch heel knap in elkaar; het heldere rivierwater werd via een kanaaltje naar de vijver en bakken geleid en de zalmen werden in het voorjaar daarin uitgezet. In maart werd er geoogst en dat leverde zo’n 20.000 zalmen van ieder ongeveer 3 kg op. Los van de zakelijke kant, was het er gewoon heel erg gezellig. En een waar gezinsgebeuren, waarbij pa zijn sterke verhalen over het vissen ten aanschouwen van de overige familieleden waar kon maken.
Ik heb lekker gegeten.

Het blijft verwonderen...

Het is weer niet onder woorden te brengen hoe ik genoten heb van de Abel Tasman Track, hier langs de noordkust van het zuidereiland. In alle stilte met alleen het geluid van vogels, watervalletjes en af en toe het omslaan van de golven van de helderblauwe zee is het intens genieten van alles wat de natuur hier te bieden heeft. Ik besef dat ik in herhalingen val, maar ik kan hier niet genoeg van krijgen en ben telkens weer onder de indruk van de nieuwe ervaringen die iedere wandeling met zich meebrengt. Eerst vanmorgen vroeg het tegenlicht over het laagwater. Het was om 7.00 uur low tide (eb) en aangezien ik eerst een rivierbedding door moest was het dus vroeg starten. Daarna onderweg de structuren in het gebladerte. Hier groeien heel andere bomen dan bij ons en de structuren leveren verrassende composities op. Ik fotografeer die, net als in Spanje vorig jaar de rubberbomen, verzamel ze en wil ze daarna gebruiken als inspiratiebron voor het schilderen. Ik stuur een paar voorbeelden mee met dit bericht. Af en toe een pauze gehouden op een goudgeel strandje en ook daar genieten van boomstronken, door de zee tot beelden gevormd, gewoon wat keien en schelpjes.
Ik was omstreeks drie uur op de geplande eindbestemming Anchorage Bay en zowaar verscheen er na enige tijd zomaar een watertaxi, die me weer terugbracht naar het beginpunt zo’n 15 km terug. Ongeregeld vervoer en ik vroeg me in mijn eentje af of er wel iets zou komen en ja hoor er kwam zo’n roestvrij stalen scheurijzer, dat met een gang van 60 km per uur over de golven bonkte. Ik was echt moe aan het einde vanwege het klimmen en dalen en de rugzak van 10 kilo, want je moest eten, drinken, regenkleding, etc. meenemen. Onderweg is er behoudens drinkwater uit de riviertjes niets te krijgen. Ik heb nog drie dagen om in dit gebied rond te zwerven alvorens naar Wellington af te reizen om daar met mijn vriend en zijn familie kerst te vieren.
Groetjes en ik denk aan jullie met 10 graden vorst en sneeuw…..40 graden kouder dan hier!

Vandaag een wat rustige dag…

Eigenlijk niet veel gedaan; vanmorgen vertrok ik om half acht uit mijn hotel in Havelock en rond het middaguur kwam ik aan in Motueka aan de Abel Tasmanbaai. Voor die tijd ben ik gaan kijken bij het startpunt van de Abel Tasmantrack, hier 17 km verderop, om te zien wat daar te beleven valt. Morgen begin ik aan die track en ik ben van plan om in een paar dagen de hele tocht af te leggen. Ik kan in hut of camping slapen, maar ook onderweg de watertaxi terugnemen en de volgende dag dan weer gewoon op dat punt starten. In ieder geval heb ik het motel Abel Tasman voor vier nachten geboekt, zodat ik altijd ergens kan slapen.
De rest van de dag heb ik me bezig gehouden met klusjes en heb ik door dit plaatsje gewandeld. De vakanties beginnen hier nu echt en alles is zo’n beetje volgeboekt. Nu denk je dat het dan wel druk zal zijn, maar vergeet dat maar. Aan de track beginnen dagelijks niet meer dan 25 mensen en op een traject van 52 km vind je die mensen niet meer terug. De accommodaties zijn volgeboekt, omdat het er maar zo weinig zijn. Als dit dorp (het grootste in de regio) 100 mensen kan hebben is het veel. Verder zie je veel campers, zeker de helft van al het autoverkeer. Die vind je ook niet terug want op ieder plekje in de natuur mogen ze gaan staan en er is hier ontzettend veel natuur. Ik hoop dat ik morgenavond wat foto’s van de track kan laten zien; zoniet dan zit ik ergens in de bush-bush en moeten jullie een dagje wachten.
Groetjes en tot gauw.
Ps ik begreep dat er bij jullie sneeuw is gevallen; hier is het 28 graden met veel zon en ik kan maar niet het kerstgevoel krijgen.

Echte walvissen...en nog meer.

Echte walvissen…..

Ik heb ze dus echt gezien, vanmorgen vanaf de boot op ongeveer 12 km uit de kust van Kaikoura. Op deze plaats trekken de walvissen voorbij onderweg naar een vrouwtje. Deze vrouwtjes houden zich in de warme tropische oceanen op en de mannetjes trotseren deze koude oceaan om hun sperma weg te brengen. Ze heten dan ook Sperm Whales en zijn ongeveer 18 meter lang. De diepte hier is 1400 meter en ongeveer eenmaal per uur komen ze 10 minuten naar boven om adem te halen. In een uur tijd hebben we er drie kunnen betrappen en vanaf een afstand van ongeveer 50 meter foto’s kunnen maken. Werkelijk indrukwekkend om deze grootste zoogdieren ter wereld met eigen ogen te kunnen zien. Bij het onderduiken komt de staart even boven water en dan weet je dat je op zoek moet naar een andere, die om adem zit te snakken.
Rond de boot vlogen regelmatig Albatrossen, ook heel mooi om te zien met hun vleugelwijdte van maar liefst 2 meter. Al met al heb ik 400 foto’s op zee gemaakt en een paar voor jullie uitgezocht om een idee te geven van dit grootse natuurspektakel.
Toen ik verder de kustweg volgde naar et noorden kwam ik nog wat zeeleeuwen tegen, die ik toch ook even wil laten zien. Kortweg weer een fantastische dag vol met natuurschoon.
Ps die laatste vogel ben ik zelf voor de spiegel in mijn hotel….anders herkennen jullie me straks niet meer na zo’n lange reis. Groetjes uit een warm en zonnig NZ.