Even laten weten, waar ik nu ben....op de terugreis dus. Ik ben hier op bezoek bij Marianne en Jan, die een poging doen hier hun vakantie door te brengen. Het is vlakbij Clermont Ferrand, dus voor mij even leuk om hier gezamenlijk de middag en avond door te brengen en morgen reis ik dan door naar het noorden. We genieten van het mooie weer, de wijn en elkaar; even wennen weer te praten met bekenden uit het dagelijks leven na een onderbreking van twee maanden. De camping hier heeft zes plaatsen en is feitelijk een boerenwoning met wat grond. De gastvrouw eigenaresse van de camping kookt hier vanavond, dus dat belooft gezellig te worden. Gisteravond heb ik op de camping van Cap d' Agde geslapen. Het was zeker 20 jaar gelden, dat ik daar geweest ben en nu is daar dus alles onherkenbaar. Vreemd idee is het; vroeger gewoon een boerenlandje en nu een luxe camping.

Morgenavond hoop ik in de buurt van gent te overnachten en dan kom ik woensdag in nederland aan. De groetjes iedereen ook van Jan en Marianne en tot woensdag.

De relatie met de werkster!

Gisteren zijn allebei de werksters geweest; overdag de spaanse Teresa, die ongeveer een keer per week de vloeren dweilt en de stoep buiten. De tweede werkster komt hier iedere nacht. Zij woont in een oude ongebruikte schoorsteen en als het donker wordt komt ze te voorschijn en reist gedurende de nacht het hele huis door om alle insecten op te ruimen en gaat dan als het licht wordt weer terug naar de schoorsteen. Als je hem/haar voor het eerst ziet schrik je en vooral als je niet weet wat het is, wat met mij het geval was. Je eerste reactie is een minicrocodil. Enige studie via Wikipedia leerde mij echter dat dit een huisgekko is en dat deze beesten in de meeste huizen in Zuid-Europa voorkomen. Ze zijn heel hygiënisch en hebben een zinvolle taak om het huis vrij te houden van ongewenste insecten. Je ziet hem alleen maar als je laat thuis komt en je huis is donker en je doet het licht aan. Zo ook gisteravond, daar zat ie tegen mijn muur. Alle andere keren had ik teveel tijd nodig om mijn fototoestel te pakken en was ze dus weer verdwenen. Nu echter is het wel gelukt en ziehier mijn huisgenoot. Door hun bijzondere voetzolen kunnen ze tegen muren en plafonds oplopen en zelfs tegen ramen.
Verder zoeken op Internet leverde me zelfs verenigingen op van Gekko-houders in Nederland en via Marktplaats kun je ze kopen. Als dus je relatie met de werkster wat minder goed is geworden, kun je overwegen een Gekko in dienst te nemen. Zorg wel voor een oude schoorsteen, want het beestje wil overdag rustig kunnen slapen.
Groetjes, Jan

Het eindeloze einde van de wereld!

Het was een geweldige dag genieten van de natuur en het eindeloze einde van de wereld. We (Jos, Jean-Marie en Jan) waren weer op het eiland Tabarca, ditmaal om naar de oostpunt te gaan waar het kerkhof ligt, het museum te bezoeken, lekker in de kraakheldere zee te zwemmen en natuurlijk ook nog lekker te eten. De oostpunt van het eiland lijkt werkelijk het einde van de wereld, prachtige rotsen in een heldere zee, waar je vissen ziet zwemmen en heel mooie planten op de bodem zet groeien. Verder ben je omringd door Jan van Genten, die je aanvallen als je in de buurt van hun nesten komt. In de nesten liggen echt heel grote eieren, zeker een lengte van 10 cm. Ook kwamen we nog een zilverreiger tegen. Werkelijk enorm mooi en rustig allemaal. Ondanks de honderden toeristen op het eiland, dat niet groter is dan 20 voetbalvelden, kom je op dit soort plekken niemand tegen. In het dorpje hebben we vervolgens gegeten, een 4 gangen dagmenu inclusief wijn en ijs toe voor 15 Euro.
Het museum ging pas weer om 16.00 uur open, dus hebben we een half uur gezwommen in het kraakheldere water. Na het museum, dat wat beperkt was, misten we de boot van 5 uur en konden tenslotte alleen nog met een speedtaxi naar het vasteland. Deze boot deed precies 10 minuten over de afstand van 11 zeemijlen. Zou een mooie boot zijn voor de veerdienst naar Tiengemeten, ben je echt in 10 minuten aan de overkant. Overigens was het eiland vanaf het vertrek van de laatste boot om 5 uur nagenoeg helemaal verlaten.
In Santa Pola hebben we na aankomst nog wat tappa gegeten en vooral veel gedronken (water) vanwege de nadorst van de zoute visjes van de lunch. Een onvergetelijke dag die om 22.00 uur eindigde in Callosa, met nog steeds dorst, dus zit ik nu aan de Spa blauw. Wat zal ik lekker slapen en tot morgen (dan hebben we examen van de inburgeringscursus Spaans)!

Ik mag niet klagen

Het is gewoon even wennen, een week waarin ik niet kan schilderen, terwijl ik dat net acht weken dag in dag uit gedaan heb. Wat ik nu zou schilderen is niet droog om mee te nemen, dus doe ik maar niks.
Ik ben wel bezig met mijn evaluatieverslag voor de Fundacion en ook voor mezelf. Het probleem is dat het acht weken hier alleen zijn zoveel verandert in je gedachtewereld en hoe je over je toekomst denkt, dat je dat niet even op je weblog kan zetten. Ik ben altijd erg open maar bepaalde zaken zijn voor mezelf niet helemaal duidelijk, laat staan dat ik ze aan iedereen uit kan leggen.
Dat is een van de moeilijke zaken van het alleen zijn: het uiten van je gedachten. Ik ben beslist een gelukkig mens, ik kan doen en laten wat ik wil, ik heb te eten en te drinken, een dak boven mijn hoofd, ik word door niets of niemand bedreigd en ik voel me heel gezond. Je mist een maatje voor je intimiteiten, maar daar staat tegenover, dat je met iedereen kunt omgaan zonder daarmee een ander te kwetsen. Verder hoef ik mijn verdriet aan niemand uit te leggen, maar ik moet het wel zelf afhandelen.
Al met al geen reden tot klagen. Ik heb besloten om morgen nog een dagje naar Tabarca te gaan, het museum daar te bezoeken en het kerkhof aan de meest oostelijke punt van het bijna 2 km lange eiland. Verder mijn fototoestel mee om de natuur daar vast te leggen en natuurlijk mijn zwembroek om in het heldere water te poedelen.
Morgenavond ben ik dus wat later om mijn weblog bij te werken.
Nu ik eraan denk: als je dubbelklikt op de foto’s, worden ze groot weergegeven en kun je details zien van mijn leven hier. Groetjes en tot morgen, Jan.

Palo, bolso en zapato de caca

Poeppaal en zakje en nog veel meer!

Vanmorgen vroeg liep ik in Alicante, omdat ik daar om 10.00 uur al een afspraak had, en werd geconfronteerd met een zogenaamde poeppaal (palo de caca), waar je zonder te betalen een poepzakje (bolso de caca) uit kunt halen om te voorkomen, dat je schoenzolen met caca gevuld worden (zapato de caca).
Dat zouden ze ook in Callosa moeten invoeren. Honden lopen hier los op straat en deponeren hun caca, waar het ze uitkomt. Nu scheelt het dat de straat hier iedere dag nog geveegd wordt door een spaanse meneer of mevrouw, die met zijn of haar bezem een plastic bak meeschuift en daarin alle tegenkomende caca deponeert. In Alicante trap je niet meer in de caca, maar hooguit op de bolso de caca, en misschien geeft dat wel een knal; ik heb het niet geprobeerd!

Verder ben ik deze week niet meer aan het schilderen, omdat het werk dan niet droog is om mee naar huis te nemen, tenslotte vertrek ik van hier as zondag om dan ongeveer woensdag in Nederland te zijn. Deze week gebruik ik daarom voor pr doeleinden: overleg met de overheid over mogelijke projecten (kerkrestauratie) en met musea en galerieën. Leuk en ook belangrijk en ik moet eerlijk zeggen, dat men hier onder de indruk is van ons werk en er dus best mogelijkheden zijn. Als ik resultaat heb, zal ik dat melden, maar voorlopig moet je het met de palo de caca doen! (gelukkig kun je het via Internet niet ruiken).
Groetjes, tot morgen, Jan

Rommelmarkt, Stads T-shirt en de natuur.

Rommelmarkt en Stads T-shirt.

Vanmorgen vroeg op de rommelmarkt geweest in La Nucia, een plaatsje ongeveer 5 km van hier. En wat vond ik daar: een heus Stads T-shirt. De kleuren rood en geel van de Stadse vlag en de blauwe kraag vanwege het Haringvliet. Stadser kan het toch echt niet.

De natuur hier in Spanje: mijn ervaring.

Mijn relatie tot de natuur is in het verleden heel belangrijk voor mij gebleken. Ik durf te zeggen, dat ik een natuurliefhebber ben en ik ben altijd op zoek geweest naar echte natuur. Voor mij is dit natuur, die door de natuur zelf gemaakt is en niet door mensen bedacht. Van jongs af aan ben ik met plantjes, vogeltjes, dieren, enzovoort actief bezig geweest. In mijn vroegste jeugd was dit het strand en de duinen, later mijn eigen natuurgebied in Drenthe, de Waddeneilanden, de gebieden op Goeree-Overflakkee en recentelijk het eiland Tiengemeten.
Veel van mijn schilderijen hebben de natuur als onderwerp. Eilanden hebben vanwege het water, het licht en de rust altijd extra mijn aandacht getroffen.
Hier in Spanje had ik gehoopt een mooi stuk natuur aan te treffen en ik wilde vooral die natuur als onderwerp voor mijn schilderijen gebruiken. De natuur hier is zwaar tegen gevallen; de 700 km die ik langs de kust heb afgelegd op mijn reis hier naartoe, hadden niets met natuur te maken. Een strook van zeker 20 en soms wel 50 km vanaf zee is hier volgebouwd met huizen en de tussenliggende natuur is één grote vuilnisbelt. Ik heb verscheidene tochten vanaf Callosa het zogenaamde binnenland in gemaakt en dan tref ik wel wat natuur aan. Echter de hand van de mens heeft ook hier zijn littekens achter gelaten. Het was voor mij dan ook een teleurstelling, dat ik geen geschikte natuur kon vinden als onderwerp voor mijn Spaanse schilderijen. Toen ik echter tot rust kwam, werd ik getroffen door de 100 jaar oude rubberbomen op een pleintje in Alicante en later ook nog een achttal van die bomen op de boulevard. Deze bomen met hun grillige vormen en wonderlijke luchtwortels, waren voor mij voldoende natuur om als onderwerp te gaan dienen voor mijn schilderijen. Ik maakte honderden foto’s en heb nu het gevoel nog lang over dit onderwerp te kunnen schilderen. Toch ontdekte ik nog een tweede stuk natuur hier in de omgeving. Het eiland Tabarca. Een eiland van 1800 meter lang en 400 meter breed op 11 mijl vanaf de kust bij Santa Pola. Dit is ongeveer 50 hectare en dus twintig maal zo klein als het eiland Tiengemeten. Op dit eiland wonen ongeveer 50 mensen, die leven van het toerisme. In kleine meer dan 100 jaar oude huisjes leven ze hier op relatief eenvoudige wijze. Er is geen gemotoriseerd verkeer op dit kleine eiland, geen enkele brommer of auto. Alles gaat te voet, wat gezien de geringe grootte geen probleem is. Dus vooral geluidsrust. Door het komen en gaan van de veerboten wordt die rust af en toe onderbroken, maar de bezoekers komen omstreeks 11.00 uur en moeten om 17.00 uur weer weg. Er zijn namelijk maar 8 hotelkamertjes. Het water rond dit eiland is een maritiem natuurreservaat vanwege de extreme helderheid van het water en de daarbij behorende onderwaternatuur. Trouwens het eiland zelf is ook beschermd als cultureel erfgoed. Aangezien niemand belang heeft bij het eiland, kan de natuur haar gang gaan en dit levert werkelijk natuur op, zonder lawaai, zonder licht en bijna zonder mensen.
Ongeveer 30 dagen per jaar is het van 11.00 tot 17.00 uur wat drukker (tot zelfs 3000 bezoekers per dag) vanwege de dagjesmensen die hier met de veerboten komen, maar wier wandelingen zich beperken tot het dorpje en eindigen bij de horecavoorzieningen, die heel tactisch direct aan de haven liggen. Het klimaat is zeer mild: zomers tussen de 20 en 35 graden en de winter eigenlijk nooit kouder dan 10 graden. Het water blijft in de winter ongeveer 12 graden, dat is ongeveer net zo warm als het water van de Noordzee in de zomer.
Een dergelijk eiland is voor mij een paradijs. Dus toch nog natuur in Spanje gevonden om als inspiratiebron te gebruiken: de Ficus Elastica in Alicante en het eiland Tabarca in de Middellandse Zee.

Groetjes en tot lezens, Jan (e-mail: janroedoe.callosa@gmail.com)

Even in mijzelf kijken

Even in mijzelf kijken is een van mijn doelstellingen om hier twee maanden in Spanje te gaan werken. Wat betekent het om twee maanden weg te zijn uit je vertrouwde omgeving en alleen bezig te zijn met schilderen. In mijn normale situatie is mijn agenda 6 dagen per week gevuld en heb ik omgang met veel mensen; ik word dan geleefd en daar kies ikzelf voor en dat leven is beslist niet onaangenaam maar wel altijd vermoeiend en zeker de moeite waard.
Hier in Spanje was dit leven deze twee maanden anders. Ik was alleen en heb slechts met weinig mensen contact gehad. Mijn enige zorg was mijn eten en drinken en mijn enig werk was het schilderen. In het begin moest ik wennen aan de lange nachten en dagen en in mijn werk zie je een dwangmatig bezig zijn en zoeken en daardoor een grote diversiteit aan geproduceerde schilderijen. In mijn schilderijen uit die periode lees je als het ware mijn onrust af, als gevolg van mijn manier van leven van voor het naar Spanje gaan. Mijn werk uit die beginperiode in Spanje is slecht van kwaliteit en heeft geen stijl. De meeste doeken heb ik inmiddels weer overschilderd.
Dan komt er een moment van gewenning aan mijn situatie; rust ontstaat in mijn binnenste; als ik ’s morgens opsta heb ik zin om te werken en ik weet ook precies wat en hoe ik ga schilderen die dag. De uren vliegen om en om 10 uur ’s avonds ga ik moe maar heel tevreden naar bed en ik weet dan al wat ik de volgende dag ga schilderen. Ik heb geen behoefte om weg te gaan, ik wil gewoon schilderen naast de weinige huishoudelijke beslommeringen.
Ook de kwaliteit van mijn werk neemt toe, er ontstaat een stijl en een onderwerp (ficus elastica) en deze zaken worden tot op de bodem uitgewerkt en uitgediept. Ik maak 8 schilderijen in dezelfde stijl van dit onderwerp en ieder volgend schilderij is beter dan het vorige. Ik voel me gelukkig en het gevoel van eenzaamheid is verdwenen. Ik zou zo maanden door kunnen én willen werken.
Helaas moet ik nu stoppen met schilderen in Spanje, omdat mijn werk een week moet drogen om vervoerd te kunnen worden. Komende week wil ik dan ook gebruiken om mijn gedachten over de toekomst naar aanleiding van deze twee maanden ervaring op een rijtje te zetten. Wat dit zal brengen weet ik nog niet; wel heb ik nu gevoelens op basis waarvan ik over mijn toekomst kan gaan denken en daar ben ik heel blij mee.
Voor zover mogelijk hou ik jullie op de hoogte, groetjes, Jan.

De tijd gaat snel en de boot ook!

Gisteren heb ik beloofd iets over het schip te vertellen, dat de haven van Alicante verliet toen wij met de boot terug kwamen van het eiland Tabarca. Het is werkelijk een enorme kolos en luistert naar de naam Grand Princess en is van de Amerikaanse Princess rederij. In de zomer maakt hij cruises in Europa en gedurende de winter wijkt hij uit naar de Caraibische wateren.
Er kunnen maar liefst 2600 passagiers aan boord en het schip heeft 14 dekken en is 320 meter lang. Dat is ruim 50 meter langer dan de Rotterdam van de Holland Amerika Lijn, die nu voorgoed in Rotterdam ligt. Dit schip is in 1998 in Italie ontworpen en heeft net zoveel gekst als de renovatie van de Rotterdam nu kost. Alleen de Rotterdam heeft geen motoren meer en kan dus niet meer op eigen kracht varen. Via Google kun je dit schip volgen en op de brug hebben ze een webcam, zodat je achter je pc mee kunt varen. Het is indrukwekkend als je een dergelijk schip langs ziet varen, dat tenslotte met mensenhanden is gebouwd. We hadden dat gelukje vanaf onze bescheiden veerboot, vandaar de foto’s.
Vandaag en morgen zijn de laatste dagen, dat ik met olieverf kan werken en ik heb dan ook het schilderij ficus nr. 8 afgewerkt en morgen maak ik nog een kleiner doek af met ficus, dat hier bij de Fundacion achterblijft. In totaal heb ik dan 8 doeken gemaakt in de maat 60 x 80 cm en als ik thuiskom zal ik ze voorzien van een smalle zwarte baklijst, zodat ze er met de atelierroute gedurende het pinksterweekend netjes bij staan. Ze zijn dan op Pinksterzaterdag en maandag in mijn atelier te bewonderen en ook nog op de zaterdag na Pinksteren.
Op de foto van het atelier zie je alle 8 de doeken staan, weliswaar op hun zijkant, anders had ik geen ruimte om ze te laten drogen. Volgende week wat foto’s ordenen, schrijven en misschien nog wat met acryl schilderen. Ik hou jullie op de hoogte, tot schrijvens, Jan.

De invloed van het klimaat

Het klimaat kan enorm veel invloed hebben op het leven van de mens, dat ervaar ik hier in Spanje. Ondanks dat het voor de begrippen van hier niet echt goed weer is, is het iedere dag minstens 20 graden en een groot gedeelte van de dag is er altijd wel zon. Het betekent, dat je s’morgens alleen maar je korte broek hoeft aan te schieten en een t-shirt. Verder voelt er niets koud aan, de hele dag en nacht heb ik alle ramen openstaan en je vraagt je af waarom je ramen hebt. Als je ziet hoe eenvoudig de huizen van de mensen ook zijn ingericht als gevolg van de hoge temperatuur zomer en winter! Geen centrale verwarming, soms een soort open haard, geen goedsluitende ramen, het leven speelt zich bijna altijd buiten af en het huis is er alleen voor wat kook- en slaapwerk. Veel kleren hebben de mensen niet nodig. Geen hoge rekening voor energie en geen dure voorzieningen om te voorkomen dat alles bevriest. Groenten en fruit wordt soms drie tot vier keer per jaar geoogst.
De eenvoud van het leven valt vooral op als je op zo’n klein eiland als Tabarca bent zoals gisteren. Heel eenvoudige en goedkope huisje en feitelijk heel weinig levensbehoeften.
En als gevolg daarvan veel minder zorgen om alles. Wat hebben wij het in Nederland dan moeilijk!
Hierbij nog twee foto’s waar ikzelf op sta en die gisteren gemaakt zijn door Jean-Marie, de andere man op de foto op de boot is Jos, de man van Jean-Marie en ik sta daar alleen op het eiland om foto’s te maken van de prachtige natuur.
Over het schip, dat we tegenkwamen in de haven van Alicante en dat op de andere foto staat zal ik morgen wat meer vertellen. Het leven daarop is nog ingewikkelder dan het leven in Nederland.
Groetjes van Jan.

Het bestaat nog: stilte op een bewoond eiland: Tabarca

Een onvergetelijke dag op het onvergeten eiland Tabarca. Een eilandje van 4 km lang en 400 meter breed voor de kust van Santa Pola in de Middellandse Zee. Het was 11 zeemijlen varen vanaf Alicante en daar deden we ongeveer een uur over. Aan boord waren we met ongeveer 30 passagiers en op het eiland wonen ongeveer 150 mensen. Een eiland zonder gemotoriseerd verkeer met bescheiden huisjes, ongerepte natuur en vooral veel rust en stilte. Een oase in de Middellandse Zee, waar we een hele dag van hebben mogen genieten.
We kwamen omstreeks 12 uur aan en hebben eerst door het dorpje gewandeld van ongeveer 60 huisjes binnen een vestingmuur. Het enige dat je op straat tegenkwam waren zwerfpoesen, geen verkeer, bijna geen mensen, wat een rust. Het dorpje neemt ongeveer eenderde van het eiland in beslag en de rest is vrije natuur met veel rotsen, wilde planten, strandjes en vooral heel helder water. Na een wandeling door het dorpje hebben we eerst in een restaurantje genoten van een dagmenu: salade vooraf, daarna inktvis, daarna paella, daarna een crème caramel, daarna koffie en tegelijk met alles een heerlijk flesje rode wijn en dat alles voor 15 euro per persoon. We zijn in dit geval ikzelf met Jos en Jean-Marie, mijn achterburen in Callosa.
Vervolgens zijn we gaan wandelen in de natuur van het eiland, prachtige rotskusten, die hooguit 10 eter hoog waren en waarvan de kleur van de rotsen varieerden van groen tot rood/geel. Veel vogels waren nog aan het broeden en het water is werkelijk kraakhelder. Het hele gebied rond het eiland is een natuurreservaat, waar niet gevist mag worden en waar alleen zwemmen en snorkelen is toegestaan. Werkelijk geweldig. Ik heb maar liefst 484 foto’s gemaakt en vooral van de natuur. Wat een oase van rust. Een eiland om echt een paar dagen door te brengen om te onthaasten en je oren echte stilte te laten horen.
Beslist een aanrader voor iedereen die de drukke kusten zat is.
Tot morgen, ik ga nu van de stilte dromen….Jan.

Van alles wat, inclusief huisgenoot.

Hoi allemaal, een schokkende zaken vandaag, gewoon spaanse les, gewoon geschilderd, gewoon mailtjes beantwoord, gewoon lekker gegeten, gewoon etc.
Morgen ga ik voor jullie speciaal naar het eiland Tabarca, hier 11 mijl uit de kust, om mooie foto’s voor jullie te maken en iets over de bijzondere geschiedenis van dat eiland te vertellen.
Dus nog een dagje geduld en ik zal pas laat in de avond erg zijn. Maar het beloven mooie foto’s te worden, mijn zwembroek gaat mee!
Verder wil ik mijn buurvrouw PETRA even feliciteren en haar morgen een fijne dag toewensen. Op Tabarca neem ik een sangria op je gezondheid. Verder kreeg ik een foto toegestuurd van de bewoner van mijn vroegere huis in Frankrijk. Hun zoontje Maxim is op 6 mei 1 jaar geworden en alle stadtenaren, die vorig jaar naar Frankrijk geweest zijn met het cabaret hebben hem toen als baby bewonderd. Bij deze Maxim met zijn opa Gilles.
Vannacht kwam ik ook mijn huisdier weer tegen! En nu weet ik ook waar hij slaapt, in een oude schoorsteen. In de nacht komt hij te oorschijn en eet dan spinnetjes, vliegen en allerlei ander ongedierte. Een heel nuttig dier dus. Ik weet alleen nog niet hoe hij of zij heet. Hij lijkt op een hagedis, maar veel groter en breder. Gevlekt en een ruige huid. Zijn kop is groot, dus ik denk dat het een jong dier is. Nu ongeveer 25 cm lang. Misschien een Gekko? Ik probeerde hem te fotograferen, maar hij vertrouwde de camera niet en ging zijn schoorsteen in. Misschien heeft ie nog wel broertjes of zusjes.

Tot morgenavond later dan gewoonlijk, Jan.

De oogst begint

Toch nog gezwommen gisteren en het water was heerlijk. Toen ik bij zee kwam scheen de zon volop, het was 30 graden en met een flinke duik was je gelijk door. Heerlijk in het heldere zoute water.
Na terugkeer zag je overal mensen actief met het plukken van de nisperoses. De oogst gaat beginnen en iedereen wordt voor het plukken ingezet. Na de pluk gaan ze in houten kistjes van 5 kilo en inmiddels rijden de grote vrachtwagens vol met kistjes de wereld rond. Zelf heb ik gisteravond nog een zakje met afgekeurde nisperoses gekregen van een oude buurman. Ik moet ze nog proeven. Overal zie je de mensen in de weer met de oogst. In zwarte emmertjes worden ze geplukt en in de huizen van de mensen worden ze dan uigezocht en in kistjes gedaan. Ik zal komende week nog wat foto’s maken.
Verder inmiddels verder aan het schilderen aan de ficus elastica; er staan er nu 7 op stapel en 5 zijn er bijna klaar. Ik moet nu echt hard doorwerken. Mijn planning is om op zondag 24 mei hier te vertrekken en die dag een bezoek te brengen aan de stad Valencia. De avond vertrek ik daar en ik hoop op dan ongeveer tot aan Barcelona te komen. Op maandag hoop ik vervolgens Clermont Ferrand te bereiken, waar Jan en Marianne op een camping staan. Dinsdag reis ik door naar Nederland, waar ik dan woensdagmorgen hoop aan te komen. Het is een reis van 2000 km en gelukkig kan ik onderweg in mijn auto slapen.
Verder hierbij nog een foto die ik met de zelfontspanner vanmorgen genomen heb in mijn atelier en een foto van de volgende ficus.

Groetjes en tot morgen, Jan.

Het mooie weer is zoek

Echt mooi weer is het niet, gisteravond zag je vanaf zee de mist het land binnentrekken en vandaag ik het benauwd weer. Hoge temperatuur en een hoge luchtvochtigheid. Ik beloof mezelf al drie dagen te gaan zwemmen in zee, en ga straks ook maar een poging doen.
Ik heb inmiddels een zere schouder van het schilderen en een vierde ficus is bijna klaar. Het is een onderwerp, waar je enorm veel uit kunt halen en dat ben ik ook van plan te doen. Door de grillige vormen van de stam en de luchtwortels is iedere compositie mogelijk.
Bij deze de foto van ficus 4 en het uitzicht richting zee, die vanwege de mist iet te zien is.
Verder dan ook weinig nieuws. Een prettige voortzetting van het weekend en tot morgen, Jan.

Nog even de ficussen elastica

Nog even de foto's...de doeken zijn nog niet helemaal af; vast een voorproefje.

Groeten, Jan

Lang zullen ze allemaal leven...

Het onderwerp is boeiender dan ik had kunnen dromen. De ficus elastica heeft zoveel mooie structuren en vormen, dat je hem eindeloos als inspiratiebron kunt gebruiken. De mooie vormen van de stam en takken, vervolgens het grillige lijnenspel van de luchtwortels en dan nog is de grote variatie in kleuren. Gisteren heb ik ruim 12 uur aan de serie van 5 schilderijen gewerkt en vandaag hoop ik die uren ook wel te halen. Het is zo boeiend en ik kom werkelijk tot verrassende resultaten. Heerlijk om zo te werken. Jean-Marie en Jos waren net even hier, en dan is het heel leuk om met een professioneel collega naar het werk te kijken en er over te praten. Ik probeer deze serie nog gereed te maken en misschien maak ik nog een groter doek van hetzelfde onderwerp, als de tijd het toelaat.
Bij deze de foto van de voet van een boom; het schilderij is nog niet helemaal klaar, maar dan kun je vast een idee vormen.
Verder wil ik even Hans en Tineke van Mullekom feliciteren met hun beider verjaardag. Hans is penningmeester van de fundacion, waar ik nu te gast ben. Jullie nog vele gezonde jaren samen en dank voor de gelegenheid, die de fundacion mij hier biedt.
Mijn oudste dochter Nathalie wil ik ook alvast feliciteren met haar verjaardag morgen.
Ik ga nu verder schilderen en hoop morgen weer wat resultaten te kunnen tonen.
Groetjes, Jan.

Gewoon doorwerken.....

Vandaag heb ik eigenlijk weinig schokkends te melden; ik ben sinds vanmorgen 8 uur aan het schilderen: de ficus elasticus en wel op 5 doeken tegelijk. Dat lijkt veel, maar is het gevolg van het feit, dat ik met olieverf werk en daarom steeds een dag moet wachten tot een bepaald stuk ingedroogd is en dan ga ik intussen verder met een volgend doek. Ik ben wel blij met dit onderwerp, want het heeft een heleboel boeiende aspecten. De grillige vormen en structuren, de kleuren, daardoor het spelen met de compositie en het is natuurlijk een boeiend stuk natuur, wat we bij ons in Nederland niet kennen. Ik ga dus rustig door en morgen kan ik misschien wat tussenresultaten laten zien. Vandaag nog een foto die ik gisteren vergeten was: een bank van Gaudi, die in het centrum van Alicante staat. Zoals bekend, staat er een hele grote en mooie in het Gaudi park in Barcelona en ik was verwonderd er hier ook een aan te treffen. Gemaakt van scherven van tegels in alle mogelijke kleuren en natuurlijk een heerlijke hangplek. Als het regent loopt het water er automatisch af en door het formaat kun je er op liggen, zitten, spelen en ga zo maar door. Een heel goed doordacht concept, van ongeveer honderd jaar geleden.
Groetjes uit Callosa, Jan.

SE VENDA

Gisteren in de haven van Alicante, die nog groter is dan de haven van Stad aan ’t Haringvliet, lagen werkelijk schitterende jachten. Wat me wel opviel is dat ze bijna allemaal dezelfde naam hadden namelijk: SE VENDA. Vanmorgen had ik dus spaanse cursus en vroeg daarom recht in de ogen van Paloma: Wat betekent die naam SE VENDA. Haar antwoord was verrassend namelijk: TE KOOP. Het betekent dus, dat zeker de helft van die mooie bootjes te koop staat. Bij ons op Stad zijn ze kleiner, maar er staan er minder te koop, dat is zeker. Op Internet heb ik even gekeken, of er een bootje bij was, dat ik misschien zou kunnen kopen voor op het Haringvliet. Dat viel tegen. De meeste hadden een diepgang van meer dan 1,50 meter en kunnen dus onze haven niet in. Dan zie ik maar van de koop af en kom gewoon met de auto naar huis eind mei.
Verder kwam ik op de kade een zonnewijzer tegen, die werkelijk op de minuut gelijk liep en toch heel eenvoudig van constructie was. Handig voor die mensen van die bootjes, hoeven ze geen duur horloge te kopen om te weten hoe laat het is (figuurlijk).
Verder wil ik iedereen bedanken, die gereageerd hebben inzake de naam van de boom die ik inmiddels aan het schilderen ben. De juiste naam bleek te zijn: Ficus Elastica oftewel Indische rubberboom. Hij is van de familie van de moerbeibomen en heeft dus heel veel familie over de hele wereld. De bomen hier zijn ongeveer 100 jaar geleden geplant en komen uit India. In het wild groeien ze in het gebied van India tot Java. Ze zijn een beetje uit de gratie geraakt door de komst van een andere rubberboom de Hevea Braziliana, die meer rubber bleek te produceren om aan de toenemende vraag van voorbehoedmiddelen te voldoen. Onze Ficus Elastica wordt alleen nog gebruik voor de vervaardiging van elastiekjes, want die hebben we niet zoveel nodig.
Ik dank bij deze alle mailers en vooral de VVV van Alicante, voor hun uitgebreide verhaal.
Nu kan ik rustig dromen en vooral schilderen over deze mooie boom.

Tot morgen, Jan.

Heilige Antonius goede vrind...

Alicante is zeker niet tegengevallen. Om even voor tien uur heb ik mijn overbuurvrouw afgezet bij het archeologisch museum en ben ik zelf doorgegaan naar het museum voor hedendaagse kunst. Helaas stond dit museum heden ten dage in de steigers en dat schijnt al drie jaar zo te zijn. Maar een gedeelte van de collectie was te zien in een ander museum aan de overkant. Van de echte hedendaagse kunst was ik niet echt onder de indruk, maar wel van de schilderkunst uit de periode 1850-1950 van spaanse schilders. Ik kan jullie geen voorbeeld laten zien, ik mocht binnen niet fotograferen en er waren ook geen reproducties te koop. Maar ik ben onder de indruk van het helder gebruik van de kleuren, de hoge contrasten en de spannende composities. Ook de vlaksgewijze manier van schilderen kwam op sommige doeken goed tot zijn recht. Ik was enorm onder de indruk van een schilderij uit 1909 van een soort Maria met bloemen, zodat ik daar zeker een half uur met mijn neus bovenop gestaan heb. Ik ga straks nog even op het spaanse Internet zoeken en als ik een foto vind krijg je hem nog wel te zien. Mijn besluit stond vast: deze stijl van schilderen spreekt mij aan: realistisch, hoge contrasten, heldere kleuren, vlaksgewijze schildering (a la Cezanne, maar dan fijner). Na een aantal weken procedureel geëxperimenteer kies ik daarvoor en hoop ik nog wat schilderijen in die stijl hier te maken. Maar nu nog een onderwerp! Na dit museumbezoek, ben ik een kerk van Santa Maria binnen gewandeld en heb daar aan de heilige Antonius om raad gevraagd. Hij kende me nog van vroeger, toen ik misdienaar was, dus dat schept een band. Ik sprak het aloude schietgebedje uit, dat iedere christen wel kent: heilige Antonius beste vrind, maak dat ik een passend onderwerp vind! En zoals het een heilige betaamd, gaf hij gehoor aan mijn gebed.
Na mijn ontbijt op een terrasje voor de kerk (geroosterd broodje met boter en jam, glas vers geperst jus d’orange en koffie voor Euro 2,50) leidde Antonius mij naar een intiem pleintje met hele mooie bomen, die helemaal bij mijn wens passen. Ik weet niet hoe ze heten maar ze zijn geweldig dik, diameter tot 6 meter, heel grillig, luchtwortels, en zowel in hun geheel als in het detail mooi en spannend, waar iedere denkbare compositie mee te maken valt. Dank je wel Antonius, tenslotte heeft hij een paar honderd jaar geleden die bomen voor mij al neergezet met een geweldig vooruitziende blik. Ik zou Jan niet zijn als ik niet direct een paar honderd foto’s van deze bomen zou maken. Ziehier een van die foto’s en ook een foto van de bladeren. Later kwam ik op de boulevard nog een zestal van die bomen tegen. Ik weet niet hoe ze heten…Wie helpt met hun naam, zodat ik onder mijn schilderijen die naam kan vermelden. Is beter voor de familie van de boom. Er vallen een soort bottels van de boom, zo groot als rozenbottels. Iemand dacht dat het Mediterranee Magnolia’s waren? Wie helpt me?
Daarna heb ik heerlijk op een terrasje genoten van paella en geroosterde zalm met een flink glas sangria. Mijn dag kon niet meer stuk en morgen begin ik met schilderen. Realistisch met olieverf, waarbij de vormen voor de compositie en abstractie zorgen en ikzelf daar de contrasten aan toevoeg. Ik hoop voor mijn vertrek op 24 mei nog een aantal schilderijen hiervan te maken en laat jullie gauw de resultaten zien.
Om 16.00 uur heb ik mijn overbuurvouw weer opgehaald bij het archeologisch museum en zijn we naar huis gereden, waar we op haar dakterras nog genoten hebben van de zon en een heerlijke salade.
Verder nog even een foto van het strand van Alicante; het is hier mooi weer, maar daar zorgt een andere heilige voor!
Groetjes, Jan.

Yo hable espagnol (een beetje)

Iedere dinsdag en donderdag van 11 uur tot 13 uur hebben we spaanse les voor gevorderden. Ik zeg er speciaal bij dat het voor gevorderden is om daarmee duidelijk te maken hoe moeilijk het voor mij is. Ik ben namelijk niet gevorderd, dus moet ik alle zeilen bijzetten om de juffrouw te kunnen volgen, laat staan dat ik er iets van begrijp. Maar ik doe heel erg mijn best, want de juffrouw (ze heet Paloma) is erg aardig en dat werkt beslist stimulerend. We zijn nu bezig met de onregelmatige werkwoorden en daarvan hebben ze er hier ongeveer net zoveel van als in Frankrijk en daar heb ik er ooit vier jaren over mogen doen om tenslotte met een 8 op mijn eindexamen van de MULO te eindigen. Jullie begrijpen mijn problemen op de dinsdag en donderdag, maar ja ik zet toch door, want ze heeft mooie ogen en is heel lief.
Met mij doen dat ongeveer 10 engelsen en een italiaan die allemaal hier wonen, en verder nog drie Nederlanders, waaronder Jean-Marie. Deze laatste is op hetzelfde niveau als ik (alleen praat ze wat beter, vanwege het feit dat zij een vrouw is) en dat schept een band. Wij zitten altijd naast elkaar en aan het eind van de les kijken we allebei scheel van het afkijken.
We krijgen regelmatig een beurt van Paloma en het maakt mij eigenlijk niet uit of ik het goed of fout doe, als ze me maar een beurt geeft (vanwege de ogen).
Vooral het feit, dat je twee uur geconcentreerd bezig ben met de taal geeft je een goed gevoel; bovendien kan ik nu al een hele bier bestellen in een spaanse bar, dat is hard nodig want het is bloedheet.

Morgen ga ik dus een dagje naar Alicante, musea bezoeken en ik zal wel wat later thuis zijn om mijn weblog bij te werken. Alvast dank voor het toewensen van een prettige dag en tot morgen.
Juan

ps Op de foto zie je alleen haar rug; de rest hou ik voor mezelf

Onverwacht bezoek

Soms is het moeilijk een onderwerp te bedenken, bij hetgeen je wilt schilderen. In het kader van mijn restyling heb ik dan een idee, hoe ik de verf op het doek wil krijgen, maar daar hoort dan ook nog een onderwerp bij. Ik heb vandaag gekozen voor twee boomstammen van cipressen, die hier op de kruiswegstatie tegen elkaar aan stonden. Dit plaatsje heeft, zoals bijna ieder zelf respecterend gat in Spanje, een kruiswegstatie van 14 afbeeldingen in de open lucht. Hier gaan die staties de berg op en worden geflankeerd door twee rijen cipressen.
Zij, die bomen, waren dus onderwerp van een abstract lijnenspel. Ik probeer daar dan met veel kleur en beperkte lijnen spanning in te brengen. Het resultaat is zeker decoratief, trekt aandacht, maar heeft voor mij nog teveel gebrek aan spanning. Dan maar een dagje drogen en proberen daar verandering in te brengen.
Het liefst zou ik dit soort doeken in de natuur schilderen, maar zoals ik al eerder gemeld heb, is de natuur hier volkomen verknoeid voor de toeristen in opdracht van de plaatselijke geldwolven. Ik moet zeker 30 km rijden om iets te vinden wat op natuur lijkt.
Ofschoon ik gisteravond een mooi stukje natuur in mijn slaapkamer aantrof: mooi slank met welvingen op de juiste plaats, een beetje pokdalig en ongeveer 20 cm lang. Een volwassen hagedis, okerkleurig met zwarte vlekken. Ik denk dat het beestje door mijn raam naar binnen geklauterd is, dat staat dag en nacht open, en aangezien het vanmorgen niet meer te vinden was, zal het daardoor ook wel weer naar buiten gevlucht zijn. Het beestje durfde bij een man alleen de nacht niet door te brengen.
Groetjes uit een steeds warmer en nog steeds zonnig Callosa, Jan.

Wijziging e-mail adres

vanwege de problemen met mijn telfort/tiscali adres, heb ik een nieuw e-mail adres aangemaakt voor tijdelijk gebruik hier in spanje.
Graag daarvoor: janroedoe.callosa@gmail.com gebruiken. Dan kan ik ook gewoon antwoorden.

groetjes uit Callosa, Jan

En maar proberen..

Ik ben lekker aan het uitproberen en dat doe ik met acrylverf op drie grote doeken van 80 x 100 cm. Ik heb drie portretten geschilderd: rood, geel en blauw en ben daarin aan het experimenteren met abstractie in kleur, lijn en vorm. Het is een heel moeilijk traject, daarom gebruik ik acryl, het is snel droog en ik kan er dus snel weer overheen schilderen. Voor de foto heb ik ze ook even naast elkaar gezet, een soort drieluik. Het is dus niet de bedoeling drie mooie schilderijen te maken, maar om uit te proberen hoe ik de meeste spanning in een doek krijg en hoe ver ik van het realisme moet afdwalen om toch boeiend te blijven of juist boeiend te worden.
Het fijne hier is dat ik de tijd en gelegenheid heb om op deze wijze bezig te zijn en daar maak ik dan ook flink gebruik van.
Als ik een richting in het atelier gevonden heb, ga ik proberen om dat ook buiten toe te passen en op andere onderwerpen. Ik ben nog wel even zoet en het houdt me van de straat.
Komende woensdag ben ik van plan een dagje naar Allicante te gaan. Het schijnt een mooi oud stadje te zijn met diverse musea en het is maar 50 km van hier. Zie ik nog eens wat van de wereld!
Straks ga ik lekker sardientjes bakken met gebakken aardappeltjes en worteltjes. Die laatste heb ik hard nodig, want mijn ogen moeten hier hard werken. Allemaal de groetjes en een prettige voortzetting van de zondag. Juan d’en Callosa d’en Sarrià (dat is spaans).

Zaterdagsrust

Alle nieuwe buren zijn er; allemaal mensen, die hier komen om te schrijven, dus geen beeldende kunstenaars. Ze zijn ook allemaal met het vliegtuig gekomen. Het vliegveld Allicante ligt hier op 50 km afstand en voor ongeveer 100-150 Euro heb je een retourticket naar Amsterdam heel wat goedkoper dan de auto. De afstand over de weg is 2000 km, dus heen en weer 4000 km. Tegen een kostprijs van 28 cent per km is dat toch ruim 1000 euro en dan nog eens de kostprijs van de tolwegen 220 euro per enkele reis. Maar bij het vliegtuig zie je minder, en mag je maar 20 kg bagage meenemen. Typisch hollands om zo te zeuren.
Ik probeer dus abstracter te werken en heb in dat kader een doek van 80 x 100cm gevuld met acrylverf. De afbeelding is een van de koppen van de christenen, die ik gefotografeerd heb op 24 april in Alcoy. Ik ga komende dagen nog even door met dat experiment, dus er zal nog wel wat meer acryl verschijnen in primaire kleuren. Verder is het hier stil en warm, zaterdag vanaf 14.00 uur zijn de winkels gesloten en is iedereen bezig zich op de zondag voor te bereiden.
Ik wil ook nog even melden, dat er weer mailtjes terugkomen met de melding “Blacklisted”. Het zijn de mailtjes die naar gmail-adressen zijn verzonden. Ik probeer het komende dagen wel weer en anders meld ik het hoognodige wel even via deze weblog.
Ik ga nu maar een sangria inschenken en even van mijn dakterras genieten: het is hier zonnig en 27 graden.
Aan iedereen de groetjes, Jan

Nispelrose

Nog maar een verhaaltje vandaag, het is tenslotte een feestdag. Zojuist heb ik een wandeling gemaakt naar Polop, een dorpje op ongeveer 5 km van hier. Niet echt ver om te lopen, maar wel zwaar vanwege de hellingen. Onderweg zag ik dat de nispelrose bijna rijp was; ze kleurden al aardig oranje en naar verwachting zijn ze half mei rijp om geplukt te worden.
Het bijzondere van deze vrucht is, dat ze alleen hier groeit en waarschijnlijk nergens anders ter wereld. Daarom zijn ze heel duur. Ongeveer een halve eeuw geleden zijn ze hier met de teelt begonnen en deze was al heel gauw succesvol. Bijna alle vruchten worden in blik uitgevoerd naar Japan en een blikje met 6 vruchten brengt tussen de 2 en 5 Euro op. Ze smaken ongeveer naar abrikozen, maar zijn iets bitterder. Toen Greet en Conny hier waren heeft een van de dames er drie Euro tegenaan gegooid en hebben we met z’n drieën een blikje leeggegeten om te proberen. Best lekker, maar nogmaals bijna abrikoos.
Het verhaal gaat verder: de boeren hier werden enorm rijk van de nispelrose, want een beetje boom produceert 200 tot 400 vruchten per oogst. Toen Benidorm in de toeristische belangstelling kwam begonnen de boeren hier in Benidorm hotels te bouwen. En daardoor werden ze nog rijker, maar wat ze met al dat geld toen gingen doen weet ik niet. Misschien wel van die mooie huizen bouwen als op de foto. Verder ontdekten ze dat bomen mooie vruchten afgaven als ze tegen de ergste zon werden afgeschermd. Het gevolg is afschuwelijke grote tenten tegen de berghellingen (zie foto). Maar ja, je moet iets voor de goede zaak over hebben.
Na deze leerzame uiteenzetting neem ik weer afscheid en nogmaals tot morgen, Jan.