De laatste berichten

De laatste berichten

De tijd vliegt voorbij, vrijdagavond stap ik weer op het vliegtuig en dan zijn 7 weken Nieuw Zeeland voorbij. Maar wat blijft is alles wat je ervaren hebt en wat in je binnenste staat opgeslagen. Voor mij zijn dat weer heel veel onvergetelijke zaken. Wat me op de eerste plaats geboeid heeft is de ongeschonden natuur met al haar ruigheid, grilligheden en zuiverheden. Hier is nog natuur en als je goed analyseert komt dat doordat er maar zo weinig mensen zijn op zo’n groot oppervlak. Relatief gezien wonen hier 40 maal zo weinig mensen op een vierkante kilometer als in Nederland. En die mensen wonen dan ook eigenlijk nog maar in een paar grote steden. Het zuidereiland heeft maar 1 miljoen inwoners en is 5 maal zo groot als Nederland. Veel ruimte betekent minder regels, minder verplichtingen maar wel meer verantwoordelijkheden ten aanzien van het in stand houden van de ongerepte en onbeschadigde natuur. En dat kun je hier goed merken. Men gaat heel bewust met het milieu om en alles wat je koop is “organic” of “unspread”. De mensen hebben minstens 3 of 4 verschillende afvalcontainers en alles wat gerecycled kan worden, wordt apart opgehaald.
Dat is ook allemaal veel makkelijker als je met minder mensen bent. Verder is het land economisch door haar geologische ligging veel meer op haar eigen ingesteld. Men is minder afhankelijk van het buitenland, omdat dat historisch zo gegroeid is; het buitenland ligt heel ver weg en zeker 150 jaar geleden, toen hier de bewoning op gang kwam met immigranten uit Engeland en Australië. Men was op zichzelf aangewezen en moest het met elkaar redden. Dat zit ook in de genen van de mensen die hier hun geluk kwamen zoeken.
Ik heb hier geweldig genoten en nog nergens zulke mooie en schone natuur aangetroffen. Ik zal nog lang nagenieten van deze reis en de mooie foto’s.
Afgelopen dagen was ik verstoken van telefoon en Internet; ik zat op Cape Palliser en Lake Ferry. Hierbij een paar foto’s van dit meest zuidelijke stukje van het Noordereiland. Ik heb wel moeten lijden die dagen; mijn tent werd bestookt met hevige stormen en regenval, zodat ik twee nachten weinig geslapen heb en nu een beetje het binnenland ben ingegaan om alles te laten drogen en te ordenen. Morgen reis ik naar Loek, om de laatste dagen met hem en zijn familie door te brengen in Wellington en omgeving. Vrijdagavond op het vliegtuig en zondag weer thuis. Het zal wennen zijn aan de temperatuur in Nederland, maar ik kan terugkijken op een fantastische reis.
Groetjes, Jan

van de Westust naar de Oostkust

Van de Westkust naar de Oostkust…

Toen ik weg reed vanmorgen, wist ik nog niet waar ik heen zou gaan. Na een uurtje rijden stop ik meestal voor een kop koffie, die hier overigens overheerlijk is. Ik neem dan een Flat White een soort cappuccino maar dan zonder cacaopoeder. Echt heel lekker. Ik stopte in het plaatsje Bulls om daar een café te bezetten en tegenover dat café was de plaatselijke vvv. Hier heet dat een I-point en net bekomen van de heerlijke koffie liep ik even binnen. De dame daar was overijverig om me alles uit te leggen wat er in dat dorpje van 400 mensen te beleven viel. Ze liep met me mee naar buiten om alles wat spannend was, gewoon even aan te wijzen. Het dorp was niet groter dan een kruispunt met wat zijstraten. Overigens relatief groot; ik kom heel wat dorpen tegen die een eigen “gemeente” zijn met niet meer dan 10 huizen of 50 inwoners. Ik zal eens informeren hoe dat hier geregeld is. Of iedereen zomaar zijn eigen “community” kan beginnen. Ze wees naar een Hollandse winkel, een eigen museum, veel oude winkeltjes, etc. Dan toch ook maar even rondkijken en daar had ik achteraf geen spijt van. Het museum was een gezellige verzameling van oude spulletjes, waarin ook een Nederlander allerlei zaken in herkende: oude Philips radiootjes, die ik in mijn studietijd nog had zitten repareren om wat bij te verdienen, een oud AGA-fornuis en verder teveel om op te noemen. Gewoon alles gezellig bij elkaar gezet in een oud winkelpand naast het gemeentehuis. In een boekwinkeltje heb ik nog een tweedehands boekje gekocht over de vogeltjes hier, komt goed van pas om mijn foto’s te herkennen. Gezellig zitten kletsen met de oude baas, die het museum als vrijwilliger bemande. Hij vertelde dat ze nog een schuur vol hadden met spulletjes, die ze allemaal gewoon van de inwoners kregen. Verder had hij een stapel schoendozen vol met dossiers over allerlei onderwerpen, zoals het wrak van een schip, dat in de buurt lag en veel info over de spoorlijn, die ooit door het dorp kwam en waarvan de plaatselijke antiekhandelaar de oude lampen verkocht. Heel gezellig om daar rond te neuzen. Omdat het dorpje Bulls heette had men alle diensten en winkeltjes met het achtervoegsel “bull” gemaakt: het politiebureau heette de const-a-bull, het gemeentehuis de social-a-bull, en nog veel meer. Kijk maar op de richtingaanwijzer bij de vvv en probeer te herkennen wat ermee bedoelt wordt. Kortweg een paar gezellige uurtjes in Bulls. De vertaling van het woord bull wordt hier gebruikt als het Hollandse woord boel. Verder nog een foto van de zonsondergang gisteravond, nog mooier dan de avond daarvoor en tenslotte van de vuurtoren van Castlepoint aan de oostkust, waar ik tenslotte eind van de middag beland ben. Geen zonsondergang meer vanavond en ik denk dat ik de zonsopgang niet haal morgenochtend. Groetjes, Jan.
Inmiddels is het een dag verder, Internet lukte gisteravond niet en vanmorgen heb ik een wandeltocht van 10 km over het prachtige en verlaten strand gemaakt, daar doe ik dan ook nog een foto van bij. Groetjes Jan.

Het weer aan de andere kant

Het weer hier aan de andere kant.

Het is hier, in het zuidwesten van het noordereiland op dit moment prachtig weer; veel dagen zon, een temperatuur van omstreeks 25 graden en altijd wel een beetje wind. Vooral die wind heeft veel invloed op de behaaglijkheid. Komt de wind uit het zuiden of zuidwesten, dan kan die enorm koud zijn. Tussen Antarctica en Nieuw Zeeland ligt behalve een paar duizend kilometer water, niets om de kou van de Zuidpool tegen te houden. Dat voel je behoorlijk. Het water van die zeeën is ook nog eens redelijk warm (ongeveer 14 graden het hele jaar door) en dat betekent veel verdamping, veel wolken en veel regen. Die wolken zien voor het eerst land in het zuidwesten van het zuidereiland en daar valt dan ook gemiddeld 8 meter regen per jaar en op de meeste dagen regent het daar dan ook. Dat gebied heet de Fjordlanden, is nagenoeg onbewoond en heeft veel mooie fjorden, zodat het heel veel op Noorwegen lijkt. Het trekt veel toeristen, maar die moeten de warme regenkleding wel meebrengen. Achter die fjorden, die ongeveer in de lengte het halve eiland beslaan, is het meteen stukken beter weer, veel minder regen en veel zon en hogere temperaturen. Dat geldt ook voor het noordereiland, alleen als de wind daar aankomt, is de regen meestal al op, zodat het hier zelfs erg droog kan zijn. Door de enorme uitgestrekte zeeën om de twee eilanden, kan het weer ook heel erg snel omslaan. De invloed van die zeeën is enorm op een relatief kleine eilandengroep. Ik zeg klein, maar van noord naar zuid, zijn de twee eilanden ieder toch ongeveer 1000 km lang en soms 200 km breed. Het is ongeveer 8 keer zo groot als Nederland en er wonen maar 4 miljoen mensen. Drie miljoen op het noordereiland en 1 miljoen op het zuidereiland. De meeste economische bedrijvigheid en industrie zit dan ook allemaal op het noordereiland. In totaal is 85% van het eiland natuurreservaat en valt onder het direct beheer van het Department of Conservation, het Ministerie van Behoud. Dit ministerie is de grootste werkgever van Nieuw Zeeland en daarom hebben ze zoveel mooie natuur. Zij voeren ook al het beheer zelf uit. Een stukje van die natuur zie je op bijgaande foto’s van de ondergaande zon van gisteravond.
Groetjes en misschien tot morgen, want dan reis ik weer een stukje verder.

de zuidelijke westkust

Westkust noordereiland.

Gisteren lukte het niet om op Internet te komen, maar vandaag waarschijnlijk wel. Ik reis nu langs de zuidelijke westkust van het Noordereiland, ook weer een heel mooi gebied met veel kleine dorpjes aan de kust. Heel dominerend hier is de vulkaan in ruste Mount Taranaki. Hij ligt hier heel centraal en is maar liefst ruim 2500 meter hoog. Vanwege het slechte weer heb ik hem de eerste twee dagen niet gezien, ondanks het feit, dat ik er maar 10 km vanaf op de camping stond. Gisteren en vandaag was het weer beter (alleen twee nachten slecht geslapen van de storm) en ik heb mooie foto’s kunnen maken en ben ook tot halverwege de helling geklommen (met de auto) om de waterval Dawson Falls te bekijken. Alle stranden zijn hier overigens pikzwart vanwege het stof van de uitstoot van de vulkaan. In het museum heb ik kunnen zien hoe een slapende vulkaan bewaakt wordt door middel van een aantal seismografen, die rond de vulkaan zijn ingegraven en iedere beweging registreren. Boeiend om te zien, zelfs trillingen als gevolg van een passerende helikopter zijn zichtbaar op het scherm. Verder langs de kust bij Patea was de rivier vroeger gebruikt als haven voor vissersboten naar zee. Een stel oude houten palen zorgden voor spannende foto’s van de rivier en de zee, die met elkaar daar worstelen. Iets verder in Waverley bestond de kust weer uit leem, ooit door de rivier aangevoerd. De leem wordt nu weggespoeld en dat levert een soort uitholling op, waaronder je door kunt kijken en het woeste water voor gevaarlijke lemen kelders zorgt. Je mag er niet komen, je kunt er zomaar door heen zakken.
Ik sta weer op een camping in Wanganui direct aan zee, dus vanavond ga ik met de camera en een flesje wijn heerlijk naar de ondergaande zon kijken en memoreren over de mooie dingen van het leven. Morgelijk levert dat voor morgen wat mooie foto’s op.
Verder reizen er hier veel mensen rond in een Mobile Home oftewel een camper; sommige zijn heel creatief en bouwen hem zelf; en dan te bedenken, dat die gewoon op de openbare weg kan rijden. Tot morgen.

rest van de foto's

Overpeinzingen in de natuur

We moeten dankbaar zijn….

Gisteravond heb ik voor mijn tent gezeten en uren naar de zee gekeken met de ondergaande zon. In alle rust genietend van iets wat zo normaal en eenvoudig lijkt: de golven van de zee en het spel van het licht. Als je dan bedenkt, dat die zee 1000 den kilometers ver uitstrekt, met miljoenen vissen, planten, oneindige diepten en hoe mooi dat allemaal is, besef je hoe dankbaar je moet zijn om als mens hiervan te mogen genieten. Afgelopen weken heb ik eindeloos veel van de natuur hier genoten, van planten, bomen, vogels, rivieren, bergen, vulkanen, rust, stilte, etc. Allemaal onbeschrijfelijk mooi. Ik heb voor het eerst van mijn leven walvissen gezien, in vulkaankraters gelopen, het binnenste van de aarde geroken en gezien, echte stilte gehoord, echt schoon water geproefd en schone lucht ingeademd. Ik ben enorm dankbaar, dat ik dit heb mogen meemaken, in alle rust, en vooral dankbaar dat dit nog bestaat ergens op de wereld. Want eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo’n in alle opzichten schoon land gezien. Natuur die nog niet door de mensen verknoeid is en de eigen schoonheid behouden heeft. In ons land is dat helaas niet meer te vinden, we zijn in Europa eeuwen bezig om de boel te verknoeien en die echte natuur zal helaas niet meer terug komen, al doet de natuur zijn best, de mens denkt teveel aan zichzelf en onze portemonnee vinden we belangrijker.
Laat op de avond, het was zo goed als donker, speelden nog vier kinderen in de zee. Gewoon met elkaar en de golven stoeien. Laten we zorgen, dat dit in ieder geval zo kan blijven. Als je Nieuw Zeeland meegemaakt hebt, besef je wat we in ons Europa stuk gemaakt hebben. Ik ben heel dankbaar, dat ik dit in ieder geval heb mogen zien, voelen, horen en ruiken.Vanmorgen heb ik het best leefbare stadje ter wereld bezocht: New Plymouth. Met een geweldig museum, dat je na binnenkomst direct boeit en blijft boeien, met de gewone dingen des levens, fantastisch. Daarna wandelde ik over de boulevard en daar waren een twintigtal beeldhouwers bezig de grote bergstenen om te vormen tot hun kunst, die vervolgens op 23 januari geveild gaat worden. Al met al een paar boeiende dagen en vanavond ga ik weer op

Een rustige dag eindigend op het strand

Tent op het strand…

Vandaag een rustige dag gehad; alleen met de auto van de vulkanen naar de kust gereden over een mooie stille weg met de naam : Forgotten World Highway oftewel “vergeten wereld snelweg” . De weg ging inderdaad door een vergeten wereld; over de 150 km ben ik misschien maar 10 huisjes tegen gekomen. En groot gedeelte van de weg was “gravel” dus de auto zit enorm onder het stof. Ik denk dat het meeste er vannacht wel afwaait, wan ik sta met tent en auto direct aan het strand. Kan ik vannacht naar het ruisen van de zee luisteren en hopelijk is et hier een stuk warmer dan gisteren in de bergen en slaap ik dus wat beter.
Onderweg dus veel stilte en rust, maar op een parkeerterrein kwam ik wel de wrakken tegen van een drietal oude stoomlocomotieven. Een vreemd gezicht midden in een natuurpark dus toch maar een paar foto’s van gemaakt. Morgen ga ik de kust hier verder verkennen. Ik zit even en zuiden van de plaats New Plymouth. Dit stadje is in 2008 uitgekozen als de plaats waar je het beste kunt wonen, liefhebben, opgroeien en oud worden van geheel Nieuw Zeeland. Achter mij ligt een berg van 2500 meter met besneeuwde toppen, maar vanwege de lage bewolking is die niet te zien. Misschien morgen wel als ik wakker wordt, die foto houden jullie dan tegoed. Tot morgen!